Het Veldjkruuts
Biej klaoren daag en donk’re nachte,
In wèndj en wèèr blief Ich hiej staon,
Hang Ich hiej aan ‘ne baum te wachte,
Op alle luuj, diej langs mich gaon.
Wiej Ich hiej aan ’t kruuts gehange,
Höbtj geen oats eemes zwoa gezeen?
Eine däöre kruaon es spitse spange,
Doornègeld zeen mien henj en teen.
Mien henj…die hèèt me vastgenègeldj
Mit nègel spits en sjerp van staol,
Mien sjouwers, diej zeen doorgedrage
Door ’t kruuts zwoa zwaor es eike paol.
De luuj, die gaon verbiej door ’t lève,
Wèm kiktj nao Mich in ’t heives gaon,
Al höb ich al mien blood gegève
Wèm kèntj noch urges Mien bestaon?
Soms kömptj ei vruike mich bezeuke
En stúktj ei bleumke aan Mien huit,
Mer wujer mót me ze gaon zeuke,
Die hiej nog stilstaon aan Mien veut.
Wo vundj me rieker lenjerieje,
Wo fruit zwao köstlik oppet hout,
Augst-miete zich es hoezer rieje,
Dien miene zeen es kump vol goud.
Omliestj is ’t landj met zilv’re bèke,
Dien mergelberg vol edelstein,
Aan Limburg is toch niks vergète
Ein broed, diej kan neet sjuaoner zeen.
En toch höbtj geer de stum vergète
Van eure God naobiej… van wuuds,
Mit hièl zien leefde oetgekrete,
Mit vief-munj van Zien houte kruuts.
Es Herder heel Ich troew de wachte
Bewaardj’Ich uch biej zón en maon
Väör wölf, die gaon in sjaope-vachte:
Miej Limbörgs landj, waat höb Ich tich gedaon?
Ad Welters