Juryrapport Veldekepries 2009

Leef vrunj van Veldeke en leef vrunj van literatuur,

'ne Echte blues. Ich heur 'm  Henk Hover nog neet zinge. Of Wim Cremers. Limburg L1. Al moog hae de laerskes van Leo Hauben lene. Geer zit d'r auch neet op te wachten dat Ine Bams, Frans Pollux, Guus Urlings of ich    (de jury van de Veldeke Literatuurpries dit jaor) dat veur uch gaon doon.

foto:Har Bokken             De jury van links nao rechs:
                                     Frans Pollux, Peter Winkels, Ine Bams en Guus Urlings

Maar, hae zoot derbie, dae blues, bie de inzendinge. Mieër leedjes, zelfs eine echte heksedans!
"Blond weurt wit, weurt heit, weurt vuur, leefde, naaksj same ein, drèjje in 't rónd”.
Es veer die leedjes bie de gedichte raekene, dan hadde veer in totaal 38 veurbeelde van verskuns.
Bie 21 inzendinge ging ’t óm proza. Eine hat allebei. Maar det moog neet, proza en poëzie same insjikke.
60 inzendinge in totaal, van 58 luuj: 18 vrouwluuj, 40 mansluuj; 9 van ’t Belsj en 49 van ozze kant van de grens.
Veul ciefers. Nostalgie en religie, 't liek eder jaor 't zelfde, maar dat kwame veur väöl taege. "Geluide van vreuger en vandaag" loos ich örges of "Mie dörpke loug sjtil en lefelik ingesjlaote tösje heuver, haol waeg en aope veljer zo wied es me kieke koosj." Auch zo get. Det lik d’r dus al erg lang. Blief det zo? Dao zit geer neet op te wachte.
Poepgoot op ein Franse camping?
Veer höbbe ’t allemaol gelaeze: ein serieus besjouwing, melodrama in scènes, kritiek op oos maatsjappie, boer zeukt vrouw, tenieël, verhaole van vreuger, neet euver wie sjoon ’t waas maar echte historie.
Zelfs ein Leila die eine Lei bliek te zeen. Of eine buurman dae 't erg heit krieg van 't óngergood van de buurvrouw aan de waslien, zeker es 'r dat vergeliek mit dat van zien eige.
Nuje nostalgie: “Noen is dat allemaol verbij, me ziet ze sjtao sjun op ing rij vuur de wieëtsjaftsduur tse peife”. Of “Heng die kanne aapakke verborje in boksetaesje”. Maar auch: "De hits van d’r oavend jieët ’t inne jloed va luëteroeng".

Of:    “Ich sjrap ‘ne verjaordig 
         Noats meë zeen
         of inens in de trein
         In de bus aan de staasje
         Neet weite wie
         te kieke”

Dao waer ich effe sjtil van. Maar dao zit geer neet op te wachte, dat ich nieks zèk. Auch neet es ich uch zèk dat veer nog Maria in ein hèk höbbe zeen sjtaon. Ech waor. Wie ich nog bie de radio wirkte, mós ich ciefers gaeve. Wat gifs se de Goddelike komedie van Dante, minder dan ein teen? Gank d’r maar veur zitte…
Es leraar mót ich det auch bienao al daag: ciefers gaeve, ciefere, plusse, minne, óngeciefer. En ich bin oet de jury van ’t LVK gesjtap ómdet ich vinj det leedjes mit minder dan ein 6 van de hoofjury neet wiejer zouwe mótte kinne.
Den vraog geer: wie is dat dit jaor dan bie de Veldeke Literatuurpries? Dao zit geer neet op te wachte…
Es ich ieërlik bin, en det moog ich auch van Ine, Frans en Guus zègke: ’t Veel neet mit. Veer höbbe gein gemiddelde oetgecieferd, maar es det zo zou zeen, ginge väöl luuj neet euver nao de volgende klas.
Neet allein wat d'r allemaol vertèld weurt - väöl van vreuger, ’t röstige roomse laeve; maar auch wie det ’t op pepeer is gekómme, det maakte ós neet ech blie. Gedichte hove neet te rijme. Baeter neet dan slech, ech. Rijm hoof neet te dwinge. Num uch de vrieheid. 

Leef luuj: ’t is hieëlemaol neet verkieërd óm hieël erg kritisch op dich zelf te zeen. Of in eder geval op wat d’r opgesjreve weurt.  Loat ‘t ‘ns emes angers laeze, dae neet drek reup des te de Nobelpries geis winne.
Ich weit waal, geer zit neet te wachte op eine juryveurzitter dae uch wie eine sjoolmeister in ’t heuksek zit, maar leef luuj,  sjpaar de jury ei bietje en sjikt neet mètein alles op. Het geit óm de Veldeke LITERATUURpries, en dan moge veer auch get verwachte. Dao zitte veer op te wachte.
De aanmoedigings- of jeugpries geit nao Wies Seelen (16) oet Velden mit heur gedich Pien.
En geer zit te wachte op de drie genomineerde:

John Bovendeert
Oet Hulsberg, maar hae sjrief in ’t Heëlesj: Zich driëne in de ummekier; inne krink va veer gedichte in ’t Heëlesj.  
Sjoon gedichte, direkt maar auch ein bietje mit weemood (en det is get angers as nostalgisch!), mit hele helder en sjterke beelde. Mooi metafore. Poëzie die duit naodinke. Gedichte die haop gaeve op nuuj gedichte. Sjoon.

Joop Schaminee
Hae kump oet Bemmel, maar in die taal sjrief 'r neet. Wèssem, det is zie dörp. Wat d'r ós vertèlt is ein verhaol, Manke Gerrit, euver wie ’t laeve ós dèks bie de prei haet. Euver wie ’t water miense op väöl menere kin mitnumme, euver de pien van miense. Bemmel is neet wied van de brök in Nijmegen, dan mót ich aan Nescio dinke. Veer zouwe gaer mit Joop dao aan ’t water sjtaon (of aan de Maas) en loestere nao zien verhaol vol laeveslèsse en vol sfeer. Knap.

Luc de Rooy
Wat d’r sjrief kump oet Else, maar hae is auch ein bietje Zuud-Amerikaan. Edre kieër opnuuj zeukt hae nao nuuj waeg in wat
‘r sjrief. Deze kieër is ’t ein tragikomisch verhaol De Komediante euver twee manskaels in ein lif. Maar auch euver de laup van ’t laeve. Ein sjterk vertèlsel, mit eine lach en ein traon, óm nog ns te laeze en te gremele in dichzelf. Sjterk. Gee'r zit te wachte op de winnaar. Dae gaon ich uch neet vertèlle. Det duit de veurzitter van Veldeke Limburg.

Allemaol bedank en toet nog 'ns get is, Peter Winkels.

foto: Har Bokken