Mooder
Ich höb van me leve-n-al doezendje weürd
Gelèze in sjrifter en blajer en beuk.
Ich höb ze gepreufdj zwoa noa klank wie noa deepje
En nog bön ich ummer en altied op zeuk.
Om ei woard te vènje zwoa leef en zwoa zeut,
Zwoa mechtig en sterk en zwoa deep en zwoa swjoan.
Besjreve, bezônge, in doezendje tale
En toch in ’t sprèke zwoa hjêel gansch gewoan.
Det woard höbbe w’r ’t eêste van alles gestameldj,
Doamit stonge w’r op en w’r lagten os neer.
De ganschen daag zwèèfdje det in ooze môndj,
Al woar ’t bie leid of bie ’t grootste plezeer.
Ich hoof uch det woard noe al neet mjêe te neume,
Geer höbtj ’t geveuldj in de veürige stroof
Onger ’t leze, doe hadj g’r ’t al steeds op eur luppe,
Eur gedöldj steldje-n ich al te lang oppep roof.
Want waat ouch al vader veur ôs heètj gedaon,
Om ôs veilig te leije langs rotse-n-en klippe,
Zie veürbeeldj det is jao ’t zaut van oos leve,
Mer det kan aan Mooder op g’n stökke noa tippe
Want alles waat Mooder veùr os is geweestj,
Ich bön neet bie machte om det te besjrieve.
Hjeèl dök zelfs en lang höb ich ’t al geprobeerdj
Mer m’n pen wiltj zich neet wie ich wil loate drieve,
Toch goan ich probeeren uch e bitje te zêkke,
Van alles waat Mooder veür os heètj gedoan.
Waat ich den nog tekort kom, det zôdj g’r waal wete
Doa hooftj eure geist neet lang stil bie te stoan.
Die heètj-ôs verwachtj mit e zeêl vol gelök,
Mit ’t zuverste plezeer, det de wèreld neet kèntj.
In wakendje nachte veür ôs ligge beêje,
En gèer zich aan zörg en veül offers gewêndj.
Och wis geer toch kênjer, wie mennige Mooder
Bezwiektj ônger ’t leid van ‘ne beul van e kêndj.
Ich wêd, det nog deeper dè sjwaone naam “Mooder”
In eur herten en zeèle-n-in stông geprêntj.
Jean Boumans
Brunssum, 1931 (Echts dialect)