Wo mótte ver haer?
Noe binao twinjtig iëw geleje,
zeen Maria en Joeazef
mit häör aezelke
nao Bethlehem gereje.
Taenge de aovendj lepe ze dao
van Jan en alleman verlaote
door de sjemerige straote.
Alles, wovan ze móste lève.
hawwe ze pries mótte gève.
Häör huuske, mit zoeaväöl dróm en draan.
Het häöfke mit de hoonder en de haan.
De bleumkes, die bleudje
en het sjäöpke, det zoea good greudje.
Häör noabers en vrunj, die ze nag bezochte
veurdet ze vertrochte.
Ze wèrdje gedwónge óm te gaon.
Anges hejje ze ’t vas neet gedaon.
Hoeagnuedige spulkes,
wie kleier en aete,
houwe ze neet vergaete
mit te drage,
of op häör èzelke te laaie.
’n Half iëw geleje,
völ miense weite ’t nag good,
móste ze van hie oet te voot
mit al waat ze kóste drage
mit de sjörgker of de kinjerwage
weg van alles waat ze houwe.
Väöl miense wiste neet wo ze zouwe
wone of slaope gaon.
Ze höbbe toen hetzelfdje gedaon
es twintjig iëwe geleje
Joeazef en Maria deje.
Ze zóchte óm ein ongerkómme.
en zeen door vraemdje miense opgenómme.
En wie geitj het den noe?
Ger witj toch hoe
de miense mótte vluchte
en wie ze zuchte
ónger oorlog en geweldj?
Wie ze soms waere neergeveldj
door miense oet häör eige landj?
Wie ze soms aan de kantj
van de waeg toch nag bezwieke,
terwiel angere hulpeloos toe mótte kieke?
Kerskiendje van 19 veerennegentig
Es vredebringer zeen ver dich.
Mer wie mót tet toch mit al det volk
det wie ein waterkolk
Òm de vrede haer blief drejje,
en angs en ónrös blief zejje?
Kómtj hie bie het kerskindj
det alles de meuite waerd vindj
waat de miense veurein doon.
Laot ós den gewoon
zörge veur hör die zeen verdreve.
En veur de miense diet och nag zeen gebleve
Laot ós neerknielen bie de kräöbe
en hulp gaeve aan die het nuedig höbben.
Truus Welters-Janssen
Maasbracht, december 1994